Zapisałem się na kurs Medytacji po to żeby nauczyć się bardziej kontrolować swój oddech, poznać jakieś ćwiczenia , które pozwolą mi się zrelaksować, odprężyć i skupić. Mogę powiedzieć że częściowo mi się to udało, bo nauczyłem się kilku ćwiczeń, które wykonywane regularnie mogą dawać jakieś rezultaty. Ale jakoś strasznie zadowolony i zachwycony z całego kursu nie jestem.

Cały kurs można by podzielić na dwie części, każdego dnia połowa czasu była przeznaczona na ćwiczenia oddechowe. Drugą Część nazwałbym “filozoficzno - refleksyjną”, podczas której nauczycielka opowiadała o tym “jak żyć”. I właśnie przez tą drugą część mam strasznie mieszane uczucia jeśli chodzi o cały kurs. Bo ile można nadawać o tym “jak żyć”, o energii nas otaczającej, obowiązkach każdej osoby i o moralności. I o ile dałoby się to znieść gdyby była to naprawdę rzeczowa dyskusja, ale niestety wszystkie te ‘konwersacje’ swoim poziomem przypominały mi lekcje religii z podstawówki. Pierwszego dnia nie było jeszcze tak źle bo cała ‘gadka’ skupiała się na wprowadzeniu do ćwiczeń i objaśnienie całego kursu. Zakazano nam na przykład spożywania podczas trwania kursu wszystkich rzeczy które wprowadzają toksyny i rozpraszają organizm: (napoje gazowane, kawa, herbata, alkohol, mięso, ryby, jajka, tytoń). Ale w kolejnych dniach na prawdę ciężko było wytrzymać słuchając nauczycielki. Ba nawet była praca domowa, każdego dnia każdy miał pomyśleć nad odpowiedziami na rożne pytania, by następnego dnia podzielić się swoimi myślami z grupą. Pytania były dość kosmiczne, np. jednego dnia był taki zestaw:

• Kiedy znalazłaś/eś się na tej planecie?
• Jak długo planujesz tu zostać?
• Co chcesz będąc tutaj osiągnąć?

Można się pochlastać :). Najbardziej w tym wszystkich przeszkadzała mi postawa nauczycielki, która dość mocno mówiła o wielu kwestiach że “musisz tak robić”; nie zostawiając miejsca na osobiste przemyślenia każdej osoby, “ma być tak i już”.  I nawet jak się z nią zgadzałem to przez styl w jaki o tych wszystkich rzeczach mówiła na prawdę robiło się nie dobrze. Jedynym pozytywnym doświadczeniem z tych rozmów była możliwość zobaczenia jak zdanie i mentalność Hindusów różnią się od mojego, polskiego spojrzenia. Jednostka i życie ludzkie nie maj tutaj takiego znaczenia (tak ogromnego). “Los i Bogowie” mają więcej do powiedzenia. Ale z powodu ilość ludzi i w wielu przypadkach bardzo ciężkiego życia nie ma się co dziwić tym postawom. Również Hinduizm i akceptacja swojego miejsca nie popychają do rewolucji. Temat ten jest szeroki i głęboki, ja go tutaj tak na prawdę tylko wzmiankuję i do tego jeszcze generalizuję.

Wracając do Kursu medytacji….. Po pierwszym dniu bolały mnie strasznie nogi, nie jestem giętki na tyle żeby siedzieć kilka godzin na twardej podłodze po turecku lub z nogami pod tyłkiem. Później korzystałem w dużej mierze z krzesła, żeby skupić się na oddychaniu a nie na tym “ile jeszcze wytrzymam” w tej pozycji. Ćwiczenia głównie polegały na oddychaniu w różnych tempach następujących po sobie (Długie oddechy, średnie i krótkie) w rożnych szybkościach i zmieniającym się położeniem rąk. Część ćwiczeń była wykonywana z normalnym oddechem, ale większość z nich wymagała specjalnego oddychania przez nos w taki sposób żeby czuć powietrze w krtani i gardle. Generalnie wszystkie te techniki pozwalają na wprowadzenie większej ilości tlenu do organizmu i przez to można być ‘bardziej rześkim’ i zrelaksowanym. ‘Paczka’ Ćwiczeń na jeden dzień trwa 10 minut, wiec chyba spróbuję i zobaczę jak bardzo uda mi się ….. rozluźnić.

Kuba

Jutro zaczynam 6-dniowy kurs Medytacji - Art of Living. Od wtorku do Piątku po 3 godzinki, prawie cała Sobota i Niedziela.

W końcu się odstresuję i odprężę :), bo generalnie takie są cele tego kursu - Nauka oddychania i technik medytacyjnych pozwalających zmniejszyć stres i rozluźnić ciało i duszę. A kto mnie zna , to wie że mi się to przyda :).

Photo from: http://www.golf-trainer.com/golf-fitness/yoga-for-golf.html

Pozdrawiam

Kuba

Mussoorie

Najlepsze zdjęcia są TUTAJ.

Mapa Mussoorie

Ucieczka od Delhijskiej temperatury i wilgotności po raz drugi (Pierwszy raz - Shimla) okazałą się ucieczką wyjątkowo mokrą. Nie pisałem wcześniej o Indyjskich Monsunach,  ale generalnie gorąc już nie jest taki jak pod koniec maja (45 st. C. - sick !) , temperatura spadła gdzieś do około 28-35 stopni, jest za to duszno, parno i wilgotno :/, dość często pada (a np. wczoraj “lało”) deszczyk. Gdy przyjechaliśmy do Mussoorie lało i nie przestało (pomijając drobne przerwy) aż do końca naszego pobytu.

Żeby było mało to całe miasteczko jest słynne ze swoich wspaniałych widoków …. Widoków które były przykryte gęstym deszczem i mgłą :

Mgła

Staraliśmy się zobaczyć jak najwięcej ale deszcz uniemożliwił konkretne zwiedzanie, czy jakiś trekking. Po kilku rozmowach z  bardziej zorientowanymi ‘turystami’ postanowiliśmy w niedzielę pojechać do oddalonego o około 6km od Mussoorie “St. George Everest House” , który miał być niby wielką atrakcją, oto ona (rzeczywiście wielka ):

George Everest House

George Everest House

Gdy szliśmy do tego domku , doznaliśmy spotkania pierwszego stopnia z pijawkami. Mnie na szczęście (pomimo tego iż byłem w sandałach) ominęła ta przyjemność.  Należałem do nielicznych … pierwszy raz widziałem pijawki w akcji i powiem szczerze że jest pełen podziwu ich zdolnościom (pełzają , chowają się nie tylko w kałużach, i stawach ale i w trawie, czepiają się do wszystkiego co ma mięsko i sssą …ach i można je oderwać bez swojego kawałka tylko przy pomocy soli lub zapalniczki), impresive. Niestety po reakcjach moich znajomcyh zuważyłem że zabawy z pijawką to nic przyjemnego , a jeszcze do tego moga przenosić rózne “syfy”.

Oto Pijawka …. mam niestety tylko jedno zdjęcie tego paskudztwa (akurat zgina się na nim w odwróconą literę V …. czyli sobie pełznie) i to w dodatku kiepskiej jakości:

Pijawka

Całe szczęśćie że chociaz przez kilka chwil mgła i chury się przejaśniły i mogliśmy ujżeć chociaż cząstkę całej atrakcyjności Mussoorie:

Mussoorie

Mussoorie

Pozdro

Kuba

Shimla - शिमला

Pod koniec czerwca wybraliśmy się z dość sporą grupą do Shimli, która była letnią stolicą Imperium Brytyjskiego w Indiach (New Delhi w zimę).

Żeby się tam dostać nocnym pociągiem z Delhi wyruszyliśmy do Kalka, by potem przesiąść się na osławiony (na liście UNESCO) pociąg wąskotorowy Kalka-Shimla. Niestety nie było już biletów na słynny  ‘Deluxe Express” i musieliśmy skorzystać z normalnego pociagu. Jak się później okazało była to tylko częściowo dobra decyzja. Piękne widoki i podróż w pociagu wąskotorowym to fajna sprawa …. ale czas … na każdej stacji nasz pociąg czekał od 20 minut do godziny, żeby przepuścić expresy … porażka. Do Shimli dotarliśmy po siedmiu godzinach.

Chłodne, górskie powietrze, piękne widoki i kontynentalna architektura - tak w skrócie można opisać to miasteczko, nazywane popularnie “Królową Wzgórz” (Queen of Hills).

I porównując klimat do aktualnie gorącego i parnego Delhi to po prostu Bajka, takie trochę Polskie lato, dwadzieścia kilka stopni, lekki wiaterek achh …. brakuje mi poslkeigo zimnego i deszczowego lata :). Jeśli chodzi o architekturę i to jak wygląda całe miasteczko, to na pewno widać tam wpływy brytyjskie, tak naprawdę ciężko znaleźć tam “Indyjski klimat”. Jedynie cała masa indyjskich turystów przypominała nam w jakim kraju jesteśmy.

Świątynia Jakhoo czyli Świątynia Małp , położona na wzgórzu ponad miasteczkiem jest kapitalna, jak sama nazwa wskazuje można tam małpy będące praktycznie wszędzie , czekające tylko na okazje żeby ukraść jakieś jedzenie lub co tylko się nadarzy. Idąc do światyni można wypożyczyć kij który ma pomóc właścicielowi odganiać natrętne małpiszony :). Generalnie nie było to potrzebne, ale większość ludzi płaci te kilka rupii żeby czuć się pewniej, zwłaszcza, gdy ktoś jest tam pierwszy raz.

Na koniec wrzucam jeszcze kilka zdjęć.

Tradycyjnie najlepsze ujęcia można zobaczyć TUTAJ.

Pozdro

Kuba

Gdy dzisiaj wracałem z Lunchu drugi raz spotkałem “czyściciela uszu”. Dość nietypowy zawód :). Generalnie Pan był wyposażony w trzy przedmioty które pokazywał , gdy próbował mnie nakłonić do skorzystania z jego usług:

• Malutkie nożyczki - najprawdopodobniej do usuwania zbędnego owłosienia z okolic uszu.
• Dość długą Pęsetę - do usuwania ciał obcych z naszych małżowin.
• Drucik na którego końcu było coś co przypominało watę. Końcówka jak mniemam jest jednorazowa i zmienia się ją po każdym kliencie.

Poza tymi trzema przedmiotami Czyściciel miał na ramieniu średniej wielkości torbę , która być może kryła przyrządy do zadań specjalnych, nie typowych uszu itd., ale kto wie co jeszcze .

W każdym bądź razie myję się w miarę często, ze słuchem na razie większych problemów nie mam - więc nie skorzystałem.

Ciekawe dlaczego nikt nie wpadł na ten pomysł w Polsce, żeby tak zacząć rozkręcać czyścicielski biznes (uszy, nos …. ) :), zwłaszcza gdy ktoś jest Usznym fetyszystą.

Kuba

W środę w poprzednim tygodniu wybraliśmy się (ja i mój “ziom” z pracy - Kin z Meksyku) razem z naszym szefem do Aligarh‘u (około 120km od Delhi) , żeby odwiedzić kilku naszych dostawców.

Firma w której pracuje zazwyczaj kupuję od dostawców półgotowe produkty, np. odlewy klamek, zawiasów etc.. (z brązu, stali itd.) po czym szlifuje się je, pokrywa Chromem lub innym “wykończeniem” już w naszej fabryce. Tamtejsze firmy, a wręcz całe miasto - Aligarh specjalizuje się w Odlewach z Brązu (który jest importowany tak w ogóle z UK ) i Żeliwa, i właśnie odlewnie tam ‘wizytowaliśmy’. Odwiedzaliśmy jedynie ‘legalne’, koncesjonowane przez państwo zakłady, gdzie normy pracy są “oficjalne”.

I właśnie te oficjalne zakłady zrobiły na mnie piorunujące wrażenie, no bo jeśli widzi się ludzi na bosaka, bez rękawic, okularów, masek, wlewających ciekły metal w przygotowane wcześniej formy to włos się jeży na głowie (zdjęcia poniżej). Jedna pomyłka oznacza w wielu przypadkach stratę ręki, nogi, a i nawet jak ktoś się nigdy nie pomylił to 8 godzin dziennie w tamtych oparach skraca tym ludziom dość szybko życie. I to są zakłady legalne …. bo tylko z takich korzysta nasza firma , ale nasz szef nie ukrywał że obok nich, praktycznie w prywatnych ‘mieszkaniach’ istnieją miejsca gdzie dzieci i kobiety pracują przy tych samych procesach !

Myślę że wizytacje miały spory wpływ na mój odbiór Aligarhu jako całości ……… jeszcze nigdy w życiu nie widziałem tak przepaskudnego miasta. “… Jest tak brudno i brzydko, że aż pękają oczy… ” i tak naprawdę ciężko jest mi wyobrazić sobie brzydsze i bardziej syfiaste miasto (wszystko przede mną). Pełno mini wysypisk śmieci, rynsztok w którym płynie toksyczna woda (odlewnie metalu) no i straszliwa bieda. Normalnie prawie jak w teledysku Micheala Jacksona Earth Song = ZGROZA.

Poniżej wklejam zdjęcia z różnych ‘odlewni’ i zakładów.

Pozdrawiam

Kuba

© CopyRights - Jakub T. Jurkowski

Amritsar w stanie Punjab to taka Indyjska Częstochowa, złota Świątynia tam się znajdująca jest świętym miejscem dla Sikhów, można ich poznać po turbanach i długich brodach (najbardziej religijni Sikhowie nie ścinają włosów przez całe życie – tylko mężczyźni), maja oni w Indiach opinię bardzo pracowitych i uczciwych. W pewnym sensie można to zobaczyć gdy się z nimi targuje - nie przeciągają struny aż tak bardzo i tak jakby podają bardziej normalną cenę.

Najlepsze Zdjęcia można zobaczyć tutaj. …. na razie jest ich tam dość mało, …. ale jak będę miał więcej czasu to postaram się wrzucić więcej.

Amritsar jest nieustannie odwiedzany przez tysiące pielgrzymów z całych Indii. Świątynia i cały kompleks są bardzo fajne, ale niestety poza tym samo miasto jest do bani. Brud i syf. Amritsar nie przebija pod tym względem Agry gdzie pomimo holendarnych cen za wstęp do Taj Mahal tuż obok można zobaczyć strasznie zaniedbane miasteczko (ciekawe gdzie rozchodzą się pieniądze z biletów ). Zaniedbane w skali w Polsce po prostu nie znanej.

Zdjęcia Poniżej: 1) Złota Świątynia, 2) Sikh z klasycznym turbanem, 3) Sikh z MEGA turbanem, 4) Święta Kąpiel.

1)

2)

3)

4)

W Amritsarze w świątynnym kompleksie można dostać posiłek za darmo (”do pełnego brzucha”), można też tam za friko przenocować. Codziennie je tam 30 tysięcy osób. Na poniższych zdjęciach widać jak wygląda ta jadłodajnia i prawie skończony przeze mnie posiłek.

Ale Kuchnia ….. To było doświadczenie - zobaczyć w akcji te gigantyczne kotły i rzesze ludzi lepiące placki na Roti (Hinduski chleb). Mieliśmy szczęście bo jeden z chłopaków tam pracujących za kilka miesięcy wybiera sie do brata mieszkającego na Cyprze, czyli EU …. więc z wielką radością pytał nas o rożne szczegóły i “jak tam jest” , oprowadził nas też po kuchni , która naprawdę zrobiła na mnie duże wrażenie.

Granica Pakistańsko - Indyjska

Od kilku lat …. kiedy to stosunki pomiędzy Pakistanem a Indiami się nieco ociepliły, około 30km od Amritsaru na granicy pomiędzy tymi państwami codziennie dochodzi do oficjalnego podniesienia flagi wraz z wybajeżoną prezentacją Indyjskiej musztry. Mi się średni podobało , ale byłem w mniejszości - kilka tysięcy Hindusów skandowało Hindustan indabad (niech żyją Indie czy coś takiego) i bawiło się przednio :). Po pakistańskiej stronie fun był na takiej samej zasadzie … jedyną różnicą było to że kobiety i mężczyźni byli rozdzieleni po stronie Pakistańskiej.

Aby zobaczyć zdjęcia w większym rozmiarze wystarczy na nie kliknąć.

Pozdrawiam

Kuba

© CopyRights - Jakub T. Jurkowski

Kaszmir - fantastyczne miejsce …. zaczynając od cudownego rześkiego klimatu (24 stopnie w ciągu dnia i około 10 w nocy), poprzez brak kurzu i spalin, wszechogarniający spokój aż po genialne widoki …wszystko to sprawiało że nie chciało się wracać do Delhi.

Najlepsze zdjęcia z Kaszmiru można zobaczyć TUTAJ :

Srinagar:

W Srinagarze w stolicy Kashmiru spędziłem 4 noce. Powyżej można zobaczyć panoramę na to miasteczko. To co widać na tym zdjęciu to praktycznie tylko jezioro Dal, poza fragmentami lądu w lewych rogach …. woda, pływające domy, wysepki i szuwary. Tak właśnie wygląda Srinagar, poza kilkoma częściami ‘zbudowany’ jest na jeziorze,

Całe miasto kojarzy mi sie z Wenecją (pomimo że byłem tam jedynie telewizyjnie i zdjęciowo), pełno łódek, pływające sklepy, ‘taksówki’ . Łódka w języku Kaszmiri to Szikara (prawie jak Szakira ). Nocowaliśmy wszyscy w hostelu w jednym z takich pływających ‘domów’. Cisza i spokój.

Kaszmir jest oddzielony od Chin i Indii górami (w zimie drogi są nie przejezdne) … Sami ‘ Kaszmirczycy’ , ciągle zabiegają o niepodległość Swojego Państwa (1/3 Kaszmiru należy do Pakistanu - reszta do Indii). Zabiegają na różne sposoby …od politycznych rozmów poprzez terrorystyczne wybuchy, dlatego w kaszmirze turystów ciągle jest niewielu, a większość z nich to bogaci Hindusi odpoczywający w znośnej temperaturze. Widać i czuć różnice pomiędzy Indiami. Jednym z powodów na pewno jest religia. Ludzie mieszkający w Kaszmirze to w 80% muzułmanie, w Indiach Hinduizm stanowi 80%…. na ulicach widziałem zdecydowanie mniej kobiet …. i pierwszy raz na taką skale widziałem kobiety w Birkach (Czarne stroje zakrywające wszystko - jedynie z Siateczką na oczy… Po polsku chyba nazywa się to Hidżab). W piątek (Święty dzień dla muzułmanów) miasto opustoszało… ale jeśli ktoś akurat pracował np w swoim sklepiku, to i tak miał szansę posłuchać nabożeństwa i “Imamowego Kazania” - tak naprawdę nie miał jak Tego uniknąć, było one nadawane poprzez głośniki zamieszczone na latarniach w całym mieście- całkiem sprytne.

Jedzonko.

Kolejną sprawą dla której warto pojechać do Kaszmiru do jedzenie :). Mniej pikantne (czuć cokolwiek innego niż przyprawy) niż Hinduskie no i nie wegetariańskie :). Muszę przyznać, że trochę się zdziwiłem gdy dowiedziałem się, że nie jada się tam wołowiny. … zwłaszcza że nawet w Delhi można ją dostać w “niektórych Muzułmańskich miejscach. Poniżej : Paszteciki z nadzieniem z Jagnięcia i cebuli (Total Wypas) i nieco zhinduszczona ale ciągle mniej pikantna niż w Delhi uliczna przegryzka.

Sonamarg:

Poza Srinagarem wybraliśmy się jednego dnia żeby zobaczyć lodowiec w Sonmargu, a następnego dnia odwiedziliśmy #1 turystyczne miejsce w Kaszmirze - Gulmarg (opis poniżej).

Sonmarg to fantastyczne widoki, zwłaszcza gdy nieco zboczy się z głównego szlaku na którym pełno jest bogatych Hindusów siedzących na kucach prowadzonych pod górę przez pasterzy i dziwnym wzrokiem rzucającym na osoby wchodzące o własnych siłach, gdy jednak zostawi się nieco z boku turystyczny szlak i pójdzie nieco dalej, gdzie kuce już nie chodzą, naszym oczom ukażą się takie krajobrazy:

Próbowaliśmy się przebić się przez jedną przełęcz (ja i Niemiec Jan) … może trafniej byłoby powiedzieć wleźć na górę przełęczy… … wprawdzie się nie udało, bo nasz “trekking” był tylko jednodniowy i musieliśmy wracać ale i tak nasz próba nie pozostała bez nagrody ! Spotkaliśmy Nomadów ! … ludzi którzy w lato mieszkają w górach hodują owce a w zimę schodzą niżej i ….tez hodują owce :). Wypiliśmy sobie z nimi herbatkę (czaaaj) , sprezentowaliśmy herbatniki dla dzieci, pogadaliśmy z głową rodziny i poszliśmy dalej. Poniżej na zdjęciach: namiot nomadów, jedno z tamtejszych dzieci.

Gulmarg:

Jejku ilu tam było snobistycznych bogatych Hindusów …. całe masy. Bez wątpienia jest to turystyczny cel No. 1 w Kaszmirze, firmowany najwyższą kolejka linowa na świecie (z tego co wiem najwyższa jest w Wenezueli ale na ulotkach Gulmarg był naj oczywiście). Dość późno dotarliśmy do kolejki i kolejka do Kolejki była już taaaaka, że postanowiliśmy nie czekać i poszliśmy piechotą. To był strzał w dziesiątkę … bo po zboczeniu 200 metrów od szlaku z Kucami i Hindusami można było naprawdę fajnie odetchnąć górskim lasem. Gdy doszliśmy do Końca pierwszej kolejki było już za późno żeby iść na szczyt a niestety wyciąg drugą (to ta chyba niby była ta naj naj) był nieczynny z powodu przyczyn technicznych….. Część osób postanowiła wrócić z powrotem pierwszą Kolejką …. a kilka wrócić nieco inną trasa piechotą, tak i ja zrobiłem. Poniżej zdjęcie Owiec z tego szlaku i Tatuś (spotkaliśmy go już na dole) który strasznie chciał żeby jemu i jego synkowi (temu akurat coś bardzo się nie podobało) zrobić zdjęcie. Chciał, to zrobiłem.

Kaszmir to jedno z takich miejsc do których chciałbym kiedyś wrócić ….. na tydzień-dwa , pochodzić po górach, po odpoczywać. Naprawdę świetne miejsce.

Pozdro

Kuba

ps. Zdjęć mam tyle że na flickra przez kilka lat pewnie będę wrzucał powoli …..

© CopyRights - Jakub T. Jurkowski

Tak właśnie chciałbym krzyczeć oglądając niedzielny mecz. Mecz klasyk. Ja go niestety nie zobaczę. Heh. Zapomniałem o nim dwa tygodnie temu i zarezerwowałem bilet na pociąg do Amritsaru na ten weekend…. i tam się właśnie wybieram.

Wiem że będzie ciężko nam zremisować, wydaje mi się ze nasz zespół nie jest w najlepszej dyspozycji … ale powiem szczerze że w ogóle nie myślę o porażce. W mojej głowie jest taka jedna myśl / krzyk … ‘goooooooooooool’. i to zajefajne uczucie gdy widzi sie naszych piłkarzy biegających i skaczących z radości po jego zdobyciu. Piękna sprawa .. mam nadzieję że tak będzie. Trzymam kciuki !

Pozdro

Kuba

]]> http://jakubjurkowski.wordpress.com/2008/06/06/polska-niemcy/feed/ jakubjurkowski How to beat Poland. http://jakubjurkowski.wordpress.com/2008/05/28/udaipur/ http://jakubjurkowski.wordpress.com/2008/05/28/udaipur/#comments Wed, 28 May 2008 14:54:08 +0000 jakubjurkowski http://jakubjurkowski.wordpress.com/?p=92

Udaipur - उदयपुर

Udaipur, miasto leżące w południowej części Radżasthanu, ze względu na błękitny kolor większości nazywane jest często niebieskim miastem. W połączeniu z dość czystymi ulicami (w porównaniu do Innych miast w których byłem w Indiach), i extra architekturą (pałace + jeziora) naprawdę mi się podobał. To miasto ma klimat. Klimat …. który rzeczywiście pasuje do nazwy “niebieski”. Nieco marzycielski, taki chill out. Ludzie są bardziej zrelaksowani i milsi niż w Delhi czy np. Agrze … byli przynajmniej mili przez te dwa dni które tam spędziłem :P.

Punkt Widokowy

Sporo słyszałem o fantastycznym widoku (zwłaszcza podczas zachodu słońca) z jednego ze wzgórz otaczających Udaipur. Postanowiliśmy się wybrać tam pierwszego dnia….. po kłótniach z Rikszarzami (chcieli nam wmówić że punkt widokowy jest w połowie drogi do niego ) dotarliśmy w końcu do podnóża wzniesienia, gdzieś w połowie drogi na szczyt był oficjalny punkt widokowy … widok fajny ale…. kilkaset metrów w górę zobaczyłem około 30 metrową wieżę (niestety nie mam zdjęcia)…. jeszcze kilka lat i będzie to ruina, myślę że jakiś fan tego widoku zbudował ją jakoś na początku 20-tego wieku… tak przynajmniej oceniłbym jej wiek.. teraz stoi i niszczeje, odpadające schodki, zardzewiałe barierki ….. mimo to udało się nam na nią wdrapać i stamtąd widok był naprawdę niezły.

Droga na wieżę:

Widoki:

Wioseczka

Słyszeliśmy o ciekawym miejscu około 5 kilometrów za Udaipurem, wioseczce / skansenie zbudowanym po to, żeby pokazać turystom tradycyjne warunki w jakich mieszali / mieszkają mieszkańcy stanów Rajasthan, Gujariat i Goa. Pomimo iż warunki które są tam ukazane (wypaśne chatki) to najprawdopodobniej są zarezerwowane dla 1% ludzi którzy tam mieszkają w tradycyjnych chatkach to nawet fajna sprawa zobaczyć takie miejsce.

Oprócz Chatek byli tam też ‘tradycyjni” muzykanci. Przy jednym z takich domków oprócz muzykantów była też tancerka ….. z niezłym wąsem. Jak się okazało później by spodziewająca się dziecka żona ‘tancerki’ nie straciła pracy przyszły tatuś musiał ja zastępować :).

Na Koniec zdjęcie z Indyjskiego pociągu. Klasa - ’sleeper’:

Pozdro

Kuba

© CopyRights - Jakub T. Jurkowski